ΚΕΝΤΡΙΚΑ ΔΕΛΤΙΑ ΤΥΠΟΥ

Ομιλία Θοδωρή Δρίτσα στην Ολομέλεια της Βουλής, ως εκπροσώπου της Κ.Ο. του ΣΥΡΙΖΑ-Προοδευτική Συμμαχία για την επέτειο της 17ης Νοεμβρίου της εξέγερσης του Πολυτεχνείου

Ομιλία Θοδωρή Δρίτσα, στην Ολομέλεια της Βουλής, ως εκπροσώπου της Κ.Ο. του ΣΥΡΙΖΑ-Προοδευτική Συμμαχία “Αναφορά στην Επέτειο της 17ης Νοεμβρίου για την Εξέγερση του Πολυτεχνείου και τήρηση ενός λεπτού σιγής στη μνήμη των Αγωνιστών και Θυμάτων της εξεγέρσεως του Πολυτεχνείου και της Δημοκρατίας”

ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ (Αθανάσιος Μπούρας):

Τον λόγο τώρα έχει, αφού τακτοποιηθεί το Βήμα υγειονομικά, εκ μέρους της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ–Προοδευτική Συμμαχία, ο συνάδελφος Βουλευτής κ. Θεόδωρος Δρίτσας.

ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΔΡΙΤΣΑΣ: Ευχαριστώ πάρα πολύ, κύριε Πρόεδρε.

Κυρίες και κύριοι Βουλευτές, κύριε Πρόεδρε της Βουλής, πράγματι, σωστά σχολιάσατε τα όσα συνέβησαν πριν λίγη ώρα στην πύλη του Πολυτεχνείου, τόσο απέναντι στους εκπροσώπους της Βουλής των Ελλήνων, όσο και απέναντι στην εκπροσώπηση του ΣΥΡΙΖΑ–Προοδευτική Συμμαχία.

Νομίζω ότι πράγματι αν η Βουλή έχει να στείλει ένα μήνυμα για την εξέγερση του Νοέμβρη -και αυτό μπορούν να το πουν περισσότερο από κάθε άλλον και πριν από κάθε άλλον οι ίδιοι οι πρωταγωνιστές αυτής της εξέγερσης όσο και αν έχουν ή οποιοσδήποτε και αν έχει την πιο αυστηρή ή και την πιο εύστοχη ακόμα κριτική στο σύγχρονο ισχύον κοινοβουλευτικό πολίτευμα- είναι ότι δεν μπορεί να αγνοηθεί ότι η ιστορία με τις μεγάλες παρεμβάσεις της ίδιας της κοινωνίας σε τέτοιες στιγμές σαν την εξέγερση του Νοέμβρη γράφει μεγάλες αλλαγές και μεγάλες κατακτήσεις, που υπερβαίνουν αυτό που ονομάσατε, κύριε Πρόεδρε, «τρέχουσα πολιτική συγκυρία».

Και με αυτήν την έννοια, δεν μπορεί να αγνοηθεί καθόλου ότι η χούντα κατάργησε το Κοινοβούλιο και ότι η εξέγερση του Πολυτεχνείου άνοιξε το δρόμο για την επαναλειτουργία του Κοινοβουλίου και τη λειτουργία και την επαναφορά της Κοινοβουλευτικής Δημοκρατίας, με ανοιχτούς πάντα τους ορίζοντες, της ακόμα και διαρκώς πιο ουσιαστικής νοηματοδότησης και κατάκτησης της πραγματικής ιδέας μιας δημοκρατικής κοινωνίας με ισότητα, δικαιοσύνη και με ελευθερία όλων, χωρίς διάκριση και χωρίς αποκλεισμούς.

Η στόχευση η διαρκής, που είναι μήνυμα του Νοέμβρη, δεν μπορεί να δημιουργήσει δικαιώματα σε κανέναν να επιλέξει ιδιοκτησιακά σε ποιον ανήκει το Πολυτεχνείο. Το Πολυτεχνείο ανήκει στη γενιά που το έκανε. Το Πολυτεχνείο ανήκει στην ελληνική Ιστορία και στην προοπτική αυτής της κοινωνίας, αυτού του λαού και αυτής της πατρίδας. Και από αυτή την άποψη, έτσι νομίζω πρέπει να σταθεί το ελληνικό Κοινοβούλιο απέναντι σε τέτοια γεγονότα, χωρίς να τα αναβαθμίζουμε και να τα μεγαλοποιούμε, αλλά και χωρίς να τα εντάσσουμε και εμείς στην τρέχουσα πολιτική συγκυρία.

Επιτρέψτε μου μετά από αυτή την εμβόλιμη αναγκαστική παρέμβαση να μπω, από τη μεριά του ΣΥΡΙΖΑ – Προοδευτική Συμμαχία και του Προέδρου Αλέξη Τσίπρα, στην τιμή των Κομμάτων και του ελληνικού Κοινοβουλίου στην εξέγερση του Νοέμβρη σαράντα οκτώ χρόνια πριν.

Είναι αξιοθαύμαστη και διδακτική η ανθεκτικότητα αυτής της επετείου. Σαράντα οκτώ χρόνια μετά τον Νοέμβρη του ’73, οι μέρες του Πολυτεχνείου ζωντανεύουν ξανά, συγκινούν και κινητοποιούν, ανακαλούν μνήμες και καλλιεργούν ελπίδες, δίνουν τη σκυτάλη σε νέους κοινωνούς της εξέγερσης. Μπορεί οι τότε μάρτυρες και οι πρωταγωνιστές να λιγοστεύουν γιατί υπόκεινται στη φθορά του χρόνου, η μνήμη όμως αντιστέκεται και γίνεται συλλογικό βίωμα, στόμα με στόμα, γενιά με γενιά.

Η εξέγερση του Πολυτεχνείου σαράντα οκτώ χρόνια μετά δεν έχει ανάγκη από μύθους. Η δύναμη και η δυναμική της είναι η αλήθεια, η αυθεντικότητα και η απουσία σκοπιμότητας. Είναι αυθεντική και ανυπόκριτη, όπως κάθε τέτοια γνήσια εξέγερση. Γι’ αυτό και το Πολυτεχνείο έχει την ανθεκτικότητα στον χρόνο, χωρίς ούτε να φθείρεται ούτε να γίνεται μουσειακό είδος ούτε φυσικά να πλαστογραφείται ούτε να χρειάζονται υπερβολές για να συγκινεί, παρ’ όλο που τέτοιες προσπάθειες από πολλές πλευρές διαρκώς γίνονται. Αποτυγχάνουν όμως. Δεν είναι τυχαίο ότι δεν έχει πρόσωπα ήρωες αυτό το τεράστιας ιστορικής σημασίας συμβάν, ενώ υπήρχαν πρόσωπα ήρωες, όπως υπήρχαν και νεκροί.

Απ’ αυτήν την άποψη είναι αξιοσημείωτη η συσχέτιση του πώς το Πολυτεχνείο ζει, ενώ δεν διδάσκεται. Η ιστορία μας, πλούσια σε τεράστιας σημασίας γεγονότα όχι μόνο από άποψη ηρωισμού, αλλά και από άποψη μεγάλων και σύγχρονων τομών, αλλαγών, σε κάθε ιστορική συγκυρία, διδάσκεται στα σχολεία. Όμως, με τον τρόπο που διδάσκεται, πιο συχνά χάνεται η ουσία των ιστορικών γεγονότων. Το ίδιο λίγο-πολύ συμβαίνει και με τον τρόπο που το επίσημο κράτος οργανώνει –και καλά κάνει- τις εθνικές επετείους ως τιμή και ως ευκαιρία τόνωσης του φρονήματος και της εθνικής συσπείρωσης.

Το Πολυτεχνείο ως ιστορικό συμβάν δεν διδάσκεται στα σχολεία. Την επέτειο δεν την αναλαμβάνει το επίσημο κράτος. Την οργανώνουν οι φοιτητικοί σύλλογοι, το Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο που του ανήκει ο χώρος της θυσίας και του αγώνα συμβολικά και πραγματικά. Την αναλαμβάνει η οδός Πατησίων, το κέντρο της Αθήνας μέχρι τους Αμπελόκηπους, μέχρι το Σύνταγμα, μέχρι την Πλατεία Βάθη, μέχρι τα Πατήσια, όλοι αυτοί οι χώροι που εκτός από τον χώρο του Πολυτεχνείου, ήταν χώροι εξέγερσης, ιδίως την τρίτη μέρα των μεγάλων γεγονότων.

Γι’ αυτό, λοιπόν, η ιστορική σημασία αυτής της επετείου δεν μεταφέρεται στη νέα γενιά ως μάθημα. Μεταφέρεται ως βίωμα, αφήγηση, μαρτυρία από στόμα σε στόμα, από γενιά σε γενιά, από εποχή σε εποχή. Γι’ αυτό και αποκτά αυτήν την ανθεκτικότητα απέναντι στον χρόνο. Όταν το βίωμα μεταφέρεται με αυτόν τον θαυμαστό τρόπο, οι άνθρωποι και ειδικά οι νέοι, ακόμα κι αν δεν ταυτίζονται με τους πρωταγωνιστές, με τα πρόσωπα, κάνουν την ιστορία δική τους.

Το στρατηγικό τρίπτυχο του Πολυτεχνείου συμπυκνώθηκε σε αυτό το περίφημο «ψωμί-παιδεία-ελευθερία». Είναι λογικό γιατί η νέα γενιά την υγεία δεν την έβαζε ποτέ βιωματικά στην πρώτη της προτεραιότητα, γιατί έχει τη ζωή μπροστά της.

Όμως πράγματι αυτό το διαρκές και διαχρονικό στρατηγικό αίτημα είναι πανίσχυρο και σήμερα, όπως ήταν και πέρσι και πρόπερσι, όπως θα είναι και του χρόνου, αλλά επιτέλους πρέπει να δικαιωθεί και να είναι και τετράπτυχο, ψωμί-παιδεία-υγεία-ελευθερία, ανθεκτικό, επίκαιρο, που διαμορφώνει όρους της ιστορικής οικειότητας, που νιώθει κάθε γενιά με το γεγονός. Γίνεται και δικό της συμβολικό φορτίο, με το οποίο αναμετράται με το παρελθόν, με το παρόν και με το μέλλον.

Ανεξάρτητα με την πορεία και τις επιλογές που θα ακολουθήσει κάθε άνθρωπος στο μέλλον, είναι βέβαιο -το έχουμε δει και στην πράξη- ότι θα κρατήσει ξεχωριστή θέση στην καρδιά του η συγκίνηση που ένιωσε όταν σαν παιδί και σαν έφηβος έγινε κοινωνός των μηνυμάτων αυτής της εξέγερσης, ακόμα και όταν άφησε το δικό του λουλούδι, συνοδευόμενος από τους γονείς ή τους συμμαθητές του στο μνημείο του Πολυτεχνείου.

Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, έχουν γραφτεί πολλά για το Πολυτεχνείο και έχουν ειπωθεί ακόμα περισσότερα. Τα γραπτά και τα λόγια, όσα κι αν είναι, δεν μπορούν να εξαντλήσουν το νόημα και τη σημασία αυτής της μεγάλης εξέγερσης. Αυτό δίνει την υποχρέωση και στην Ελληνική Βουλή να τιμά κάθε χρόνο αυτή τη μέρα, όχι ως ευκαιρία εκφώνησης τυπικών πανηγυρικών, αλλά ως ευκαιρία στοχασμού, ως ευκαιρία ανάδειξης νοημάτων της ξεχωριστής σημασίας αυτού του ιστορικού γεγονότος.

Ας τιμήσουμε λοιπόν ως Βουλή των Ελλήνων αυτή τη μέρα όπως της αξίζει, με λόγο βαθύ, λιτό και ταυτόχρονα ταπεινό, λόγο προσδοκίας, λόγο που αναδεικνύει το πιο σημαντικό, ότι δηλαδή ενώ το Πολυτεχνείο είναι ιστορικά απόλυτα δικαιωμένο και οι κατακτήσεις του πολύ μεγάλες, οι στρατηγικοί στόχοι του, ψωμί, παιδεία υγεία, ελευθερία, παραμένουν σε μεγάλο βαθμό και κάποιες στιγμές τραγικά αδικαίωτοι και προκαλούν γι’ αυτόν τον λόγο κάθε γενιά για τα δικά της πολυτεχνεία.

Άλλωστε, μην ξεχνάμε ότι το έχει προσδιορίσει ως μια σοφή διατύπωση βάσιμης ελπίδας ο Έρικ Χομπσμπαουμ, ιστορικός και φιλόσοφος, «Ο μόνος βεβαίως νόμος της ιστορίας είναι η έκπληξη».

Τιμή στους πρωταγωνιστές της εξέγερσης!

.

Click to comment

Leave a Reply

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

ΔΙΑΒΑΣΜΕΝΑ

To Top